Onverwacht hoge opbrengst voor sponsorproject

(klik op de foto’s voor vergroting)

Het sponsorproject waarvoor wij naar Santiago de Compostela zijn gefietst heeft een totaalbedrag van x80 16.425,- opgebracht voor de aanschaf van een beademingsapparaat voor het St. Johnx92s Hospital te Mzuzu in Malawi.

In Januari 2007 hebben wij Dr. Rien Verburg op een bijeenkomst ontmoet die zeer bewogen vertelde over zijn ervaringen in het St John hospital te  Mzuzu  in  Malawi. Rien is anesthesist in het Atrium Medisch Centrum in Heerlen en met zijn collegax92s Drs. Herman de Jonge, kaakchirurg, Drs. Ron Friedman, anesthesist, Harry Boeth, anethesieverpleegkundige en Bert Rademacher, tandarts vormt hij het team specialisten in de Stichting Kaakchirurgen dat  jaarlijks naar Malawi gaat.

Het doel van de jaarlijkse bezoeken is tweeledig; enerzijds onderwijs en instructies geven aan de plaatselijke tandartsen en clinical officers, anderzijds de individuele patixebnt helpen.

De omstandigheden waaronder wordt gewerkt zijn naar onze maatstaven beperkt en met name de anesthesiologische uitrusting  is zeer basaal. Er is in heel Malawi maar 1 kaakchirurg aanwezig. Malawi telt ongeveer 17 miljoen inwoners en is ong. 5 maal zo groot als Nederland. Tot voor kort kon voor grotere/langdurige ingrepen worden uitgeweken naar een tweede ziekenhuis te Mzuzu, echter tijdens de laatste bezoeken werden zij geconfronteerd met een steeds verdere achteruitgang van de voorheen redelijk functionerende anesthesie/beademings apparatuur. Nu moesten zij al onderdelen uit een ander apparaat  x93lenenx94 om 1 apparaat gangbaar/bruikbaar te maken.  De verwachting is dat deze situatie zich niet zal verbeteren.

Derhalve was binnen het team als prioriteit gesteld de aanschaf van een anesthesie apparaat dat voldoet aan de specificaties en beperkte technische voorzieningen aldaar. Daardoor kunnen de grotere- en langdurige ingrepen plaats vinden in het Saint Johnx92s Hospital in Mzuzu, Malawi.

Rien vertelde over zijn ervaringen en de gebrekkige uitrusting waarmee de operaties moesten worden uitgevoerd. x93Alleen als een rubber ballon van een beademingsapparaat nog bewoog tijdens een operatiex94 vertelde hij,  kon hij zien dat de patixebnt nog ademde.

Er werd dus druk gezocht naar middelen om een beademingsapparaat aan te kunnen schaffen. De beoogde apparatuur, de Glostavent, is speciaal ontwikkeld voor gebruik in derde wereldlanden, eenvoudig in onderhoud en gebruik en lage x93runningx94 costs. Er is slechts elektriciteit voor nodig om het apparaat te laten werken en geen dure voorzieningen zijn noodzakelijk zoals samengeperste zuurstof en /of perslucht of dure / kwetsbare elektronica.  In geval van stroomuitval blijft het apparaat functioneren, weliswaar moet dan met handkracht de functies worden ondersteund.

En daarmee was het doel geboren om van de pelgrimstocht van ons een sponsortocht te maken. En omdat we beiden lid van de Rotaryclub Heerlen Land van Rode zijn hebben wij daarbij de steun ingeroepen van andere leden.

Binnen de doelstelling van de Rotaryclubs in het algemeen en het vertalen daarvan door haar leden in het bijzonder verricht men geldelijke inspanningen om middelen te geven aan organisaties die een maatschappelijk belang dienen en in het bijzonder aan voorzieningen voor hulpbehoevende medemensen.

Ter nadere informatie:

Om deze middelen te genereren zijn de volgende acties opgestart;

1. Er is een fietstocht ondernomen door ons, Ben Linnartz en Jan Lautenslager, naar Santiago de Compostela. We zijn gestart op 30 april j.l en aangekomen in Santiago de Compostela op 11 juni 2007. Er zijn 2587 km gefietst.
2. De Rotaryclub Heerlen Land van Rode heeft de tocht geadopteerd als een sponsorproject. Door sponsoring van kilometers xe0 x80 1,- per km door bijdragen van Rotarians, vrienden, kennissen, zakenrelaties en andere belangstellenden is er een bedrag bij elkaar gebracht.
3. De steunstichting van de Rotaryclub Heerlen Land van Rode heeft ook nog een extra belangrijke bijdrage gedaan.
4. De zusterclubs RC Houthalen (Belgixeb) en RC Shaftesburry (Engeland) zijn bezocht en hebben het project ook geldelijk gesteund.
5. De Rotaryclub Heerlen heeft middels de Frans Gijzelsstichting eveneens een bedrag beschikbaar gesteld.

Met veel enthousiasme zijn wij samen met de andere leden van de Rotaryclub Heerlen Land van Rode, aan het sponsorproject begonnen maar hadden niet durven dromen van zox92n hoge opbrengst.

Zelfs op weg naar Santiago de Compostela hebben wij mensen ontmoet die zoveel sympathie voor het project kregen dat ze ons contant geld meegaven of later een bedrag hebben overgemaakt.

Door de beschikbaarheid van het anesthesie toestel kunnen voor de rest van het jaar ook andere patixebnten geopereerd worden. Dit betekent voor het St. Johnx92s Hospital in Mzuzu een zeer welkome investering.

Onlangs mocht kaakchirurg Herman de Jonge en anesthesist  Rien de Jonge de cheque waarop het fraaie bedrag van 16.425,00 euro stond, uit handen van ons in ontvangst nemen tijdens een Rotary bijeenkomst in Heerlen.

Daarmee is met een eigen bijdrage van de Stichting Kaarchirurgen het beoogde apparaat aangeschaft.

Op 9 november is het medisch team voor een periode van 14 dagen afgereisd naar Malawi met het beademingsapparaat. Het is geinstalleerd en tijdens het verblijf zijn er 27 operaties uitgevoerd. Er is een toename van de zorgbehoefte. Daarom reist het medisch team in mei 2008 weer af naar Malawi.

Wij willen iedereen hartelijk bedanken voor de vele acties die zijn ondernomen om tot dit resultaat te komen.

Met vriendelijke groet,

Ben en Jan

Het is wel een onvoorstelbare ervaring, fietsen van Nederland naar Spanje, veel leuke  mensen ontmoet, zoveel cultuur, gewoontes, geschiedenis, het duizelt ons nog na.  Soms weten we de plaatsnamen niet meer uit elkaar te houden. We hebben een zeer voldaan gevoel. Precies 2587 km hebben we gefietst.
De laatste dagen waren wel heel bijzonder want het fietsvirus jaagt door je lijf en zegt steeds tegen je: "je haalt het, je haalt het, nog even" en dan ga je er extra hard voor knokken maar tevens merk je dat je lijf er toch wel moe van is.
Onderweg hebben we veel positieve en maar een paar negatieve dingen meegemaakt maar gelukkig geen onoverkomelijke tegenslagen. Wel behoorlijk afzien zo nu en dan, maar dat hoort er allemaal bij op zoxb4n tocht. De negatieve zijn we alweer vergeten en de positieve zullen we nog jaren aan terugdenken.
Belangrijk is ook te vertellen dat, als we vandaag zouden moeten beslissen om naar Santiago de Compostela te fietsen, we het weer zouden doen.
Wat hebben we genoten. Iedere dag weer van de prachtige natuur om ons heen. Ook al was het soms heel pittig. De schoonheid van de omgeving was ontroerend mooi. Dit maakte alles goed.
Indrukwekkend de roofvogels, zwevend op de thermiek. Het geklepper van de vele ooievaars. De zwaluwen overal aanwezig en meestal hoog in de lucht. De bloeiende heide, de bloeiende brem. De bloemenpracht in al zijn geuren en kleuren. De landschappen en de lucht.
En de steden en dorpen waar we doorheen kwamen. De kathedralen, de kruizen, beelden en andere kunstwerken. Te veel om allemaal te noemen.
We hebben veel slecht weer gehad. Regen, wind, hagel, onweer, noodweer, weeralarm maar ook mooi weer. Alles bij elkaar was het dikwijls afzien maar dat vergeet je vlug en de mooie en fijne ervaringen blijven je bij.
De fietsen en het ander materiaal bleven goed.
Behoudens 2 spaken van de fiets van Jan, de lancering van de fietscomputer van Ben en de kettingen die er bij elkaar  zo’n 15 keer bij een van beide fietsen eraf vlogen, hebben we geen pech gehad. Zelfs een lekke band is aan onze deur voorbij gegaan.
Spier- en peespijntjes bleven ook beperkt en konden met zelfmassage en crxe8me worden bestreden en de maag- en darmproblemen van Ben waren na een paar dagen ook over. Echt er doorheen zijn we niet geweest maar er waren wel eens moeilijkere momenten die met een uurtje of nachtje rust ook weer over gingen
Tijdens zox92n tocht leer je elkaar van binnen en van buiten kennen. Zes weken dag en nacht bij elkaar is ook niet niks. De waardering voor elkaar neemt ook met de dag toe en je bent er zuinig op. Er is tijdens de tocht niet een keer een moment van wrijving geweest tussen ons.
We vinden dat ook heel waardevol en een bestendiging van onze vriendschap.

We hopen dat onze Rotaryclub Heerlen Land van Rode veel activiteiten heeft ondernomen en voldoende van onze fietskilometers heeft kunnen laten sponseren zodat het beademingsapparaat voor het St. John’s hospital in Malawi er vlug kan worden geplaatst Wij weten nu ook een beetje wat ademnood is.
De onderweg ontvangen giften tw: x80 20,- van Mevrouw Verstraeten uit Ordingen hebben we hier in de Kathedraal geofferd. Hopelijk krijgt haar geadopteerde zoon snel zijn benodigde  verblijfspapieren
De x80 20,- van de Heer en Mevrouw Offermans God uit Bierbeek en de x80 10,- van Gerrie van Meerten en Marianne de Langen worden, zodra we over een paar dagen weer in Nederland zijn, gestort op de rekening van de Rotary.
Heerlen/Voerendaal augustus 2007
Jan Lautenslager en Ben Linnartz

Vandaag zijn we naar de pelgrimsmis gegaan. Om 11.30 uur zijn we in de Kathedraal gaan zitten en de pelgrimsmis begint om 12.00 uur. Helaas is de Mis in het Spaans en ofschoon we enkele woorden in het Spaans hebben geleerd, verstaan en begrijpen we niet wat er gepreekt wordt.

De kathedraal zit vol met pelgrims, ik schat ongeveer 2000 personen. We kijken rond en zien wel enige bekenden die we tijdens de tocht hebben ontmoet. Veel pelgrims zijn erg gexebmotioneerd.

Normaal gesproken wordt er aan het eind van de pelgrimsmis een groot wierookvat  gebruikt maar het is helaas kapot.

Dit vat, de Botafumeiro, is het grootste wierookvat ter wereld.

Het vat is 1,60 meter hoog en weegt 80 kilo. Het wordt gevuld met veertig kilogram houtskool en wierook en hangt aan een lang touw. Na de communie wordt het aangestoken en het vat wordt door een zevental kerkdienaren in beweging gebracht.

Daarbij slingert de botafumeiro op nogal spectaculaire wijze van Oost naar West door de ruime dwarsbeuk. Hij bereikt daarmee een hoogte van twintig meter, nauwelijks xe9xe9n meter lager dan het gewelf, en xe9xe9n slingerboog heeft een lengte van vijfenzestig meter

Na de ceremonie zijn we weer de stad ingegaan en kwamen daar Christ en Ria uit St. Michielsgestel weer tegen waar we gezellig een pilsje mee hebben gedronken op een terrasje. We hebben deze dag verder gewoon lekker genoten.

AANKOMST!!!

Het zit erop. We zijn aangekomen in Santiago de Compostela. Na de laatste etappe van 42 km fietsten we om 11.00 uur het plein op voor de Kathedraal van Santiago. Daar werden we met traantjes toegejuigd door Benedicte en Ingrid, precies 6 weken nadat we in Heerlen en Voerendaal waren vertrokken. Ook wapperde voor ons de Limburgse vlag op dit mooie plein.
We hebben precies 2587 km gefietst. De laatste dagen waren wel heel bijzonder want het fietsvirus jaagt door je lijf en zegt steeds tegen je: "je haalt het, je haalt het, nog even" en dan ga je er extra hard voor knokken maar tevens merk je dat je lijf er toch wel moe van is.

Onderweg hebben we veel positieve en een paar negatieve dingen meegemaakt. De negatieve zijn we alweer vergeten en de positieve zullen we nog jaren aan terugdenken.
Belangrijk is ook te vertellen dat, als we morgen zouden moeten beslissen om naar Santiago de Compostela te fietsen, we het weer zouden doen.

‘s-Avonds hebben we voor de webcam, die hier op een paar plaatsen is opgehangen, onze kinderen en kleinkinderen toegezwaaid en daarmee onze fietstocht afgesloten.

We hopen dat onze Rotaryclub Heerlen Land van Rode veel activiteiten heeft ondernomen en voldoende van onze fietskilometers heeft kunnen laten sponseren zodat het beademingsapparaat voor het St. John’s hospital in Malawi er vlug kan worden geplaatst. Wij weten nu ook een beetje wat ademnood is.

De onderweg ontvangen giften tw: x80 20,- van Mevrouw Verstraeten uit Ordingen hebben we hier in de Kathedraal geofferd. Hopelijk krijgt haar geadopteerde zoon snel zijn benodigde  Verblijfspapieren
De x80 20,- van de Heer en Mevrouw Offermans God uit Bierbeek en de x80 10,- van Gerrie van Meerten en Marianne de Langen worden, zodra we over een paar dagen weer in Nederland zijn, gestort op de rekening van de Rotary.

Veel groeten van Ben en Jan

Vandaag hebben we het voorlaatste loodje gefietst.
De tocht begon in Portomarin en we werden uitgezwaaid door Bxe9nxe9dicte en Ingrid. Koers werd gezet naar Lousada, stevige hellingen maar dat wisten we van te voren. Na 12 km klimmen kwamen we erachter dat er 2 Lousada’s hier liggen. Een in de goeie en een in de verkeerde richting. Laten wij nu net Lousada in de verkeerde richting hebben genomen. Dat betekende een omweg van ca 22 km.

In Palais de Rei zaten onze meisjes dus erg lang te wachten om koffie met ons te drinken. Dat had ook z’n leuke kant want ze hebben daar de echte pelgrimssfeer kunnen proeven en met veel wandelaars kunnen praten en die verhalen zijn ook leuk.

Daarna ging alles op rolletjes, meer omlaag dan omhoog. We zijn de grens met de Provincie Coruna overgestoken. Dat is de laatste provincie die we aandoen want daarin ligt Santiago de Compostela.

Wij hebben nog geslapen in Arzua en Bxe9nxe9dicte en Ingrid zijn doorgereden naar Santiago om alvast kwartier te makenen een harmonie te regelen voor onze aankomst. Vandaag nog 77 km gekoerst en morgen hebben we nog maar 45 km voor de boeg. Als we er zijn, melden we ons weer.

De groeten van de Donnen Juan en Bernardo

Van Tricastela tot Portomarin.

Na de laatste 2 grote bergen dachten we er verstandig aan te doen de rest van het traject op te knippen in stukken van 50 tot 70 km. Dus we arriveerden wat vroeger in Portomarin. Daardoor konden we de komst van de onze lieve echtgenoten wat voorbereiden. Extra scheren, wassen de meest schone kleren aan en een romantisch hotelleke gezocht. Na onze ervaringen van gisteren met dat formidabele onweer van enkele uren werden we tegen 2 uur verrast met een heuse hagelbui.

De arme ooievaars op de kerktoren werden geteisterd door wind, regen en hagel maar bleven op het nest. Goed voorbeeld doet goed volgen. Wij zaten rustig in eeen kroeg ons geluk te prijzen. De afdaling naar Portomarin was bijzonder mooi. We rolden over een smalle brug het dorp binnen. Voor het dossier melden we ook dat het oude dorp verdronken was in het stuwmeer en een nieuw dorp weer is nagebouwd waarbij de historische monumenten steen voor steen waren afgebroken en weer opgebouwd.Aan de kerk op de foto kun je dat nog zien, alle stenen zijn genummerd.

Even zoeken en we hadden onze romantische Pousade gevonden. Heen en weer getelefoneerd om de auto op de juiste plek te laten landen. Tegen 17.00 uur, de spanning was al tot het rode circuit opgelopen, stonden we als 2 rotspilaren langs de weg en konden we ze binnenloodsen. Het weerzien na 6 weken was heerlijk en er werden wel wat vreugdetraantjes weggepinkt. Een nachtje vertrouwd met onze meisjes slapen en daarna nog een nachtje onschuldig snurken. Het nachtelijk concert van "snurk en snork" is inmiddels geheel op elkaar ingespeeld, elk willekeurig accoord kunnen we overnemen of erbij invallen.

Rondgewandeld in het dorpje en onze meisjes alle soorten wandelaars aangewezen. Jullie weten wel van het raadseltje.
Een echte ruzie meegemaakt, een pelgrim kwam blijkbaar met zijn hond niet naar binnen in de Auberge en sloeg met veel kabaal en verbaal geweld zijn Jacobsstaf in 3 stukken. Leuk spectakel. Daarna heeft hij uren zitten mokken voor de herberg. De dames hebben met ontzetting kunnen aanschouwen in welke staat van ontbinding de pelgrims komen binnenstrompelen. Volgens mij gaan ze voorlopig niet op pelgrimage. Onderweg nog 2 Belgen tegengekomen en hun 2e zin was of je hier ook Duveltje kon kopen? " No le se?. Daarna was het gesprek gauw beeindigd want hij zat er al doorheen. Nog wat gebabbeld met een Braziliaan die rustig op zijn vrouw zat te wachten. Hij was vast doorgelopen en zij zou over een uur binnenkomen. Nou, nou. ‘s Avonds gezellig met z’n 4 tjes gedineerd en wat annekdotes aangehaald. Nog 2 dagen en minder dan 100 km te gaan. Groeten Don Bernardo

Vanmorgen zijn we vertrokken in Villafranca del Bierzo en zijn nagekeken en uitgezwaaid door St Jacob.
De laatste pittige berg stond op het programma en we moesten stijgen van ca 500 meter naar 1300 meter over een afstand van ca 30 kilometer. Om  ca 11.30 uur arriveerden we in Cebreiro. Het was goed weer en we hebben volop genoten van het prachtige uitzicht dat je hier hebt. Lekker wat rondgelopen en gegegeten en daarna verder.

De afdaling van 13 km naar Triacastela was heerlijk en deze keer kwamen we met verkrampte vingers van het remmen maar wel uitgerust beneden aan. 

Over onweer hebben we het nog niet gehad maar dat hebben we nu, het is 22.00 uur. We zijn dus in Triacastela en hebben de top van de Alto de Poio ook bedwongen, 1340 mtr hoog en colletjes van 7 en 8 procent. Het ergste wat dat betreft is nu acher de rug en wat nu nog rest zijn relatief korte hellingen van wel 7 – 10 procent maar slechts tussen de 400 en 700 meter hoog. De afstand naar Santiago de Compostella is nog 152 km en dan hebben we hem, de welverdiende volle aflaat. We hebben onze aankomst gepland op 11 juni en zijn aan het organiseren dat de hele wereld dat via de webcam, die is opgesteld bij de kathedraal, kan zien. Verder zitten we nu in een hotelletje met garaje de biccletas en possiblidad de lavado a mano.

Groeten Don Juan

Vandaag wilden we de pittige beklimming met wat extra proviand beginnen maar de bakker kwam pas om 9 uur en daar moesten we dus op wachten want in de verre omtrek kon je verder niets te eten kopen.
Daarna zijn we begonnen aan de klus om de hoogste top te bereiken. De route steeg gestaag en de beklimming ging vrij aardig. Als we een vrachtauto hoorden, stopten we direct en gingen in de berm staan. De wegen waren heel smal, lopen, fietsen, worstelen, colletjes van 7 tot 10 procent maar uiteindelijk kwamen we op het hoogste punt aan, de Cruz de Ferro op 1510 meter. Als je dit punt bereikt, schrijft de legende, dat zul je ook Santiago halen. Hier kun je daarom al een deel van je last achterlaten.

Na een klein stukje afdaling gaat de weg weer omhoog en is het nog even puffen maar je komt nog wel een bijzonder refugio inclusief kluizenaar tegen in Manjarin zoals je op de foto kunt zien.

Toen begon een kilometers lange afdaling van 1510 tot 680 meter waarin we probeerden de snelheid niet boven de 40 te laten komen. Je kreeg kramp in je handen van het knijpen in de remmen maar uiteindelijk kwamen we op ons eindpunt Villafranca del Bierzo aan waar St. Jacob ons weer welkom heette.
Morgen moeten we weer van 680 naar 1310meter klimmen duswij zijn bijtijds naar bed gegaan.

Vandaag zijn we op weg gegaan naar het hoogste punt van onze tocht, de Irago pas, op 1510 hoogte. We hebben er vandaag weer 92 km voor gereden en zijn inmiddels gestegen van 830 mtr tot 1130 meter.
Vertrokken in Lxe9on om 9 uur en via Astorga aangekomen in Rabanal del Camino waar we logeren in een prachtige Posada. Een posada is een landhuis dat met overheidsubsidie is omgebouwd tot hotel. Een soort Camile Oostwegel formule maar dan hoog in de bergen.
We hebben vandaag weer een nieuw gevecht moeten leveren. Nee, niet tegen de wind of de regen maar tegen het asfalt. Door de steile hellingen en een lekker zonnetje was de asfalt gesmolten en plakten de banden eraan vast. Dus extra kracht op de trappers gezet om niet als een zuil vast te plakken.
Om 19.00 uur zijn we naar de vespers gegaan in de monasterio van de Benedictijnen. 3 paters hebben ons daar een uur bezig gehouden met hun gezang. Was even saai als de nachtmis in Mamelis.
Tijdens het menu del dias gezellig zitten kletsen met een stel uit Nurnberg. Zij kwam uit Bodegraven en vond het leuk om even Nederlands te praten. We hebben ze "buon camino" toegewenst.

Eten en slapen gaat nog steeds goed . Toen we vanmorgen een ontbijtadresje gingen zoeken, liepen we onze oude vrienden Ria en Christ Verhoeven uit St. Michielsgestel weer tegen het lijf die uit beeld waren geweest sinds Le Muret in Frankrijk. Zij hebben en andere bergpas genomen. Even leuk samen ontbeten en zij gingen na het bezichtigen van de kathedraal verder richting Astorga waar wij morgen naar toe gaan. Daarna kwamen we een moeder met dochter en een vriendin tegen. De moeder heeft de tocht deels al gedaan en weet de weg!! Heeft nauwelijks iets bij zich. We wensen ze veel succes.
Ben z’n stempelkaart is vol en we hebben bij een refugio geprobeerd een nieuwe te krijgen. Daar stonden de pelgrims om 11.00 uur al in de rij om een slaapplaats te krijgen. Wij zijn daarna lekker gaan wandelen en hebben nog wat bezienswaardigheden bezocht waaronder de kathedraal en toen zijn we ons op gaan maken voor het laatste min of meer vlakke traject van 70 km dat we morgen gaan doen. Veel wandelaars lopen hier te kreunen en te steunen. Ze starten in deze omgeving en gaan, slecht voorbereid, de laatste 300 km dan even doen. We denken dat ze vanaf morgen het slachtoffer gaan worden van de zware trajecten die nu gaan komen met een aantal toppen boven de 1500 meter. Groeten van Bernardo